Leki przeciwgorączkowe a grypa

Leki przeciwgorączkowe

a grypa

Leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe takie jak aspiryna, ibuprofen oraz inne sprawiają, że możesz poczuć się lepiej. Niemniej jednak gorączka to jedna z metod organizmu do walki z wirusami. Dlatego też używanie środków obniżających temperaturę ciała może powodować rozprzestrzenianie się wirusa.

Grupa naukowców pod kierownictwem Davida Earna z McMaster University w Hamilton (Kanada) zapoznała się z wynikami badania przeprowadzonego w 1982 r. na fretkach (wykorzystywanych jako zwierzęta modelowe w badaniach nad grypą u ludzi). W ich przypadku obniżenie gorączki przyczyniało się do zwiększonej produkcji wirusów przez zarażony organizm.

Według badaczy organizm potraktowany lekami przeciwgorączkowymi zostaje pozbawiony naturalnej bariery przeciwwirusowej. Ponadto chory w wyniku pozornie dobrego samopoczucia nawiązuje kontakty z innymi, co w konsekwencji sprzyja rozprzestrzenianiu się wirusa.

Zatem rezygnacja z leków przeciwgorączkowych przyczyni się do redukcji ognisk grypy – choroby, która przypuszcza atak zwłaszcza w okresie zimowym.

Źródło: https://goo.gl/QHZH6J, https://goo.gl/eqKKoP

Przepis na zupę pokrzywową

Przepis na zupę pokrzywową

Artretyzm, prostata, kamica nerkowa, egzema, bóle głowy, wypadanie włosów, zapalenie dróg moczowych: pokrzywa to jedna z najskuteczniejszych roślin leczniczych i jeden z podstawowych składników wyposażenia domowej apteczki.

Tę tak znienawidzoną pokrzywę zalicza się do najskuteczniejszych roślin leczniczych.

Z moimi przyjaciółmi uprawiającymi przydomowe ogródki żartujemy sobie tak: gdybyśmy byli rozsądni, przestalibyśmy się martwić zasiewami, sadzonkami, szczepami i badaniami nad symbiozą roślin i owadów. Przekształcilibyśmy nasze warzywniki w pola pokrzywowe. A to wystarczyłoby do tego, by nas wyżywić, wyleczyć i ubrać!

Zwierzętom by się to podobało: wszystkim smakuje pokrzywa, od kur po motyle. Zdaniem szwajcarskiego księdza zielarza, Kuenzlego, znakomitego specjalisty w dziedzinie roślin, gdyby pokrzywa nie parzyła śmiałków pragnących ją wykorzystać, już dawno by wymarła, ponieważ i ludzie, i zwierzęta rzuciliby się na nią.

Pokrzywa wszystko ma dobre

 Pokrzywa to jedna z tych roślin, z których da się wykorzystać dosłownie wszystko: korzeń, łodygę, liście, kwiaty i nasiona. Pokrzywa to najlepszy przyjaciel człowieka! Choć trudno to pojąć społeczeństwu, które uczy swoje dzieci, jak tę roślinę rozpoznawać, jak na nią uważać i jej unikać. Tymczasem jeszcze nie całkiem zginęła pamięć o zupie pokrzywowej.

Zupa pokrzywowa:  prawdziwy klasyk kuchni natury

Wygląda na to, że jest bardzo elegancka, a nawet „na czasie”[i].

Zacznę więc właśnie od niej, od zupy pokrzywowej, ponieważ to klasyk. Każdemu, kto twierdzi, że interesuje się medycyną naturalną i życiem zgodnie z naturą, niezręcznie byłoby jej nie znać.

Później podam także przepisy na sok z pokrzywy, na napar, na nalewkę, na niezastąpiony szampon pokrzywowy – wielką nadzieję osób łysych. To dzięki tym specyfikom osiągną wiele oczekiwanych efektów terapeutycznych.

Co roku, w kwietniu, w La Haye-de-Routot (Eure) w Normandii odbywa się również festiwal pokrzyw (pod nazwą Orties-Folies, dosł. pokrzywowe szaleństwa).

Mój przepis na zupę pokrzywową

Należy zacząć od znalezienia odpowiednich pokrzyw. Najlepiej kilku metrów kwadratowych (idealnie byłoby przynajmniej 3 m2). Pokrzywy nie muszą być kwitnące. Pędy powinny być młode i delikatne, najlepiej zbierane na przełomie kwietnia i maja. Pokrzywy wypuszczają pędy dwukrotnie w ciągu roku, drugi raz jesienią, co oznacza, że możliwość taka pojawi się również w chłodniejszej porze roku.

Wybieraj pędy nie dłuższe niż 30–40 cm i urywaj 15 cm z górnej części.

Po uzbieraniu około 200 g umyj je dobrze pod silnym strumieniem wody i pokrój na grube kawałki. W pokrzywach kryje się mnóstwo owadów, dlatego mycie jest bardzo ważne, zwłaszcza w przypadku przepisów, w których pokrzywa serwowana jest na surowo.

Ale wróćmy do naszej zupy:

Podgrzej olej (np. kokosowy) w rondlu o pojemności 1,5 l. Wrzuć poszatkowaną cebulę i przez pięć minut duś na małym ogniu, często mieszając.

Następnie dodaj pokrojoną na grube kawałki pokrzywę oraz ewentualnie ziemniaki (dla zagęszczenia), jeśli zamierzasz zjeść całą ugotowaną zupę tego samego dnia (ziemniaki w zupie nie utrzymują długo swoich właściwości, nawet przechowywane w lodówce). Dodaj 1,5 l wody. Posól, doprowadź do wrzenia, a następnie gotuj na małym ogniu przez 20 minut.

Po zdjęciu z ognia całość zblenduj, aby otrzymać krem. Spróbuj i ewentualnie dopraw solą lub pieprzem.

To bardzo smaczna potrawa: ugotowane pokrzywy przypominają w smaku szpinak. Ale jeśli interesuje Cię działanie pokrzyw na artretyzm, prostatę, egzemę, bóle głowy lub wypadanie włosów, skorzystaj raczej z przepisów na sok z pokrzyw i inne produkty.

Lecznicza pokrzywa

 Pokrzywa jest przede wszystkim znana ze swojego korzystnego działania w przypadku problemów z prostatą, infekcjami dróg moczowych i reumatyzmu. A zatem od tych schorzeń zacznę:

Prostata: łagodna hipertrofia prostaty to rozrost – wraz z wiekiem – tego gruczołu, który znajduje się pod pęcherzem. Rozrost ten hamuje i blokuje przepływ moczu w moczowodach, które przechodzą przez prostatę.

To wywołuje bolesne objawy u mężczyzn, którzy nie są w stanie całkowicie opróżnić pęcherza, żyją więc w poczuciu ciągłego parcia na pęcherz.

Natomiast wiele badań wykazało skuteczność korzenia pokrzywy, a także mieszanki korzenia pokrzywy i karłatki niskiej (jeszcze jednej rośliny skutecznej w przypadku rozrostu prostaty) oraz mieszanki korzenia pokrzywy i pygeum, afrykańskiej rośliny o takich samych wskazaniach[ii].

We wszystkich przypadkach badania rozstrzygnęły sprawę. Także we wszystkich przypadkach, badania te miały skromny zasięg lub były prowadzone bez grupy placebo. Ograniczenia te, wynikające oczywiście z braku jakichkolwiek korzyści finansowych związanych z pokrzywą, rośliną niepodlegającą opatentowaniu, posłużyły jako wątpliwy pretekst podważenia wyników tych badań, i ogólnie, zignorowania ich przez praktyków medycyny konwencjonalnej.

Zaznaczam jednak, że w badaniach tych zarówno pokrzywa, jak i karłatka niska wykazały skuteczność równą konwencjonalnym lekom, jak finasteryd i tamsulosin.

Przypuszczenie, że to musi mieć jakiś związek z zadziwiającą ciszą w środowiskach medycznych na temat pokrzywy to nie paranoja.

Tak czy inaczej dobrze jest wiedzieć, że Światowa Organizacja Zdrowia, a także Niemiecka Komisja ds. Roślin Leczniczych (Komisja E) oraz Europejska Naukowa Spółdzielnia ds. Ziołolecznictwa (ESCOP) uznają korzystne działanie korzenia pokrzywy w radzeniu sobie z problemami moczowymi związanymi z rozrostem prostaty.

Przygotowanie jest bardzo proste:

1,5 g suszonego korzenia pokrzywy zalej 150 ml zimnej wody i gotuj przez minutę, następnie zdejmij z ognia i pozostaw na 10 min.

Pij po filiżance, 3 do 4 razy dziennie.

Możesz również przyjmować 240 mg pokrzywy i 320 mg karłatka pospolitego w postaci suplementu diety. Najbardziej znany jest niemiecki preparat wykorzystywany w badaniach. To Prostagutt Forte®, zwany także PRO 160/120® (nie mam z tego żadnej prowizji, zresztą tak samo jak w przypadku jakichkolwiek preparatów rekomendowanych w moich artykułach).

Artretyzm, reumatyzm: leczenie podstawowe, tradycyjnie stosowane zarówno u nas, jak i w medycynie ajurwedyjskiej (tradycyjnej medycynie hinduskiej), polega po prostu na stosowaniu okładów ze świeżych liści pokrzywy (parzących) na bolesne miejsca. Liście nakłada się na 30 sekund, a następnie zdejmuje. Skuteczność tego potwierdzili w 2000 r. naukowcy brytyjscy[iii]. Jest to kuracja dla śmiałków.

Uwaga: istnieje jeszcze bardziej wymagająca praktyka: lecznicze biczowanie się świeżą pokrzywą. Zwyczaj ten pochodzi ze starożytności. Był również zalecany przez Nicholasa Culpepera, słynnego lekarza brytyjskiego z pierwszej połowy XVII w.

Bolesne miejsca plecy lub stawy biczuje się bukietem świeżych i parzących pokrzyw (typu drobna pokrzywa, Urticas rurens). Jasne, że nie jest to przyjemna kuracja, ale efekty są wymierne. Technikę tę stosuje się wszędzie na świecie, głównie w regionach o klimacie umiarkowanym – pokrzywy tropikalne parzą zbyt boleśnie. Skuteczność tej metody z naukowego punktu widzenia potwierdziło brytyjskie badanie kliniczne.

Dla większej skuteczności, okładanie się pokrzywami powinno trwać 30 sekund dziennie, przez 1–7 dni. Nie wolno go stosować u dzieci i kobiet w ciąży.

Portal internetowy Urticamania cytuje świadectwo (którego nie odnalazłem) podobno opublikowane przez amerykańską fundację na rzecz artretyzmu Arthritis today[iv], o problemach 55-letniego Jamesa: „James, cierpiący na poważne dolegliwości bólowe w okolicach lędźwi i szyi, znał specjalistę medycyny naturalnej, który chciał na nim przeprowadzić doświadczenie z okładaniem się pokrzywami.

James, który w ogóle nie wierzył w skuteczność leczenia roślinnego, przyjął to jako wyzwanie, licząc na udowodnienie przyjacielowi, jak bardzo się myli. Doświadczenie był niezmiernie bolesne, zwłaszcza w ciągu kilku minut po biczowaniu. Ale w pół godziny zaczerwienienia znikały, zaś przewlekły ból lędźwi kompletnie się ulotnił, tak jak bóle szyjne. Poprawa ta utrzymywała się przez tydzień, sprawiwszy, że James całkiem zapomniał o bolesności kuracji. Naukowe wyjaśnienie skuteczności tej metody byłoby związane z histaminą zawartą w parzących włoskach pokrzywy. Wywołuje ona uczucie pieczenia, ale także rozszerzenie podskórnych naczyń krwionośnych, co umożliwia lepsze ukrwienie i skuteczniejszą naprawę chorych obszarów[v]”.

Jest jednak i dobra wiadomość: niedawno przeprowadzone badanie wykazało, że taki sam efekt można uzyskać, stosując zewnętrznie nalewkę pokrzywową (alkohol, którym zalano liście pokrzywy). Chore miejsca smaruj kilka razy dziennie spirytusem pokrzywowym (napowietrzne części pokrzywy, destylowane w 50% alkoholu) albo stosuj w postaci kompresów lub okładów.

 Stany zapalne dróg moczowych, kamica nerkowa

 Tu podstawą jest picie naparów z pokrzywy, soku pokrzywowego albo nalewki z pokrzywy (pokrzywa rozrzedzona wodą w stosunku 1:5).

Można także przyjmować wyciąg z suszonych liści i kwiatów pokrzywy w postaci suplementu diety, w kapsułkach lub tabletkach musujących: od 300 mg do 700 mg, 3 razy dziennie. Ważne jest, by dużo pić.

Świeży sok z tej rośliny, bardzo zagęszczony, pije się w małych ilościach: od 5 ml do 10 ml, 3 razy dziennie. Należy go przygotować w sokowirówce, a co ważne, ma bardzo ograniczoną trwałość – tylko kilka godzin. Czasem w sklepach ze zdrową żywnością można nabyć sok z pokrzyw o dłuższej trwałości.

Bóle głowy, egzema, porost włosów

Inne zastosowania pokrzywy, takie jak bóle głowy, egzema czy porost włosów, zawdzięczamy tradycji leczniczej i opowieściom uzdrowicieli.

Słynna austriacka zielarka, Maria Treben, autorka „Apteki Pana Boga”, jeden z najdłuższych rozdziałów poświęca pokrzywie, która należy do jej ulubionych roślin. Nie wspomina natomiast o zastosowaniu pokrzywy przy prostacie i ledwo porusza temat reumatyzmu.

Jej zdaniem, pokrzywa to przede wszystkim roślina o właściwościach oczyszczających, remineralizujących, o wysokiej zawartości żelaza, ułatwiająca walkę ze zmęczeniem, schorzeniami wątroby, zaburzeniami krążenia i innymi niezliczonymi dolegliwościami (guzy, skurcze, rwa kulszowa…).

Zaleca przeprowadzenie kuracji detoksykującej co roku wiosną, przez 4 tygodnie, poprzez picie naparów z pokrzyw. Napar z pokrzywy nie ma smaku, ja zalecam więc dodanie do niego kilku listków mięty lub rumianku.

Maria Treben opowiada taką wzruszającą historię:

 „Pewnego dnia pojawił się u mnie szlochający mężczyzna. Trzy lata wcześniej zachorował na grypę. Od tamtego czasu, jego mocz miał barwę ciemnobrązową i cierpiał na koszmarne bóle głowy. Nic mu nie pomagało; ani tabletki, które mu przepisywano, ani zastrzyki (w ostatnim czasie podawane w okolicach głowy). Wręcz przeciwnie, bóle głowy się zaostrzyły, był bliski samobójstwa. Przywróciłam mu odwagę i zaleciłam świeżą pokrzywę. Miał wypić dziennie dwa i pół litra naparu z pokrzywy. Po czterech dniach, zadzwonił do mnie, mówiąc, że bóle głowy całkowicie ustąpiły. Jakiś czas później, jego żona potwierdziła, że czuje się lepiej niż przed zachorowaniem na grypę”[vi].

Jeśli chodzi o szampon pokrzywowy, wystarczy, że zalejesz garść suszonych liści pokrzywy 0,5 l wrzącej wody. Przykryj i zostaw na noc, a następnie odcedź. Następnie dodaj do tego 150 g mydła w płynie (mniej więcej tyle co słoik po musztardzie) i pół łyżeczki olejku migdałowego. Jeszcze lepiej, jeśli masz w domu olej arganowy lub z pestek moreli. Można również dodać około 50 kropli olejku lawendowego lub cedrowego z upraw ekologicznych. Wstrząśnij, wlej do butelki i opisz, co w nim przechowujesz[vii].

Pokrzywa słynie ze swoich właściwości przyśpieszania porostu włosów. Maria Treben twierdziła, że to jej zawdzięcza swoje mocne i pozbawione łupieżu włosy.

Zbieranie pokrzyw gołymi rękami

Po wysuszeniu albo zanurzeniu w ciepłej wodzie pokrzywa już nie parzy.

A mimo to, każdy wie, jak bolesny jest kontakt z jej liśćmi. Mówi się nawet, że są parzące; po łacinie jej nazwa brzmi Urtica.

Pokrzywa jest porośnięta krzemionkowymi włoskami, które pokrywają jej liście, łodygi, a nawet owoce.

Najdłuższe z tych włosków to prawdziwe strzykawki przebijające skórę. U ich podstawy znajduje się ampułka wypełniona toksycznymi związkami chemicznymi (histamina, acetylocholina, serotonina i kwas mrówkowy). Przy najmniejszym dotknięciu strzykawki przebijają skórę i wstrzykują toksyny, co powoduje pojawienie się pęcherzy i poczucie oparzenia.

Pokrzywa zwyczajna rosnąca w lesie parzy dużo mniej. Natomiast niektóre odmiany tropikalne parzą tak mocno, że ból może się utrzymywać przez kilka miesięcy.

Aby zrywać pokrzywę bez poparzenia się, najprościej jest założyć grube gumowe rękawice. Jeśli nie masz rękawic, złap łodygę pokrzywy u podstawy, tam, gdzie jest najmniej parzących włosków. Złamanie włóknistej łodygi, z wyjątkiem młodych wiosennych pokrzyw, niestety nie jest łatwe.

Możesz również ułożyć palce (kciuk i wskazujący) po dwóch stronach łodygi i przeciągać dłoń do góry, zaciskając. Ponieważ włoski pokrzywy wielkiej rosną w większości ukośnie i są skierowane w stronę wierzchołka rośliny, tym sposobem mniej się sparzysz. Ale metoda ta nie sprawdzi się w przypadku pokrzywy żegawki (Urtica urens), której włoski-strzykawki rosną we wszystkie strony.

W razie oparzenia, potrzyj poparzoną skórę zgniecionymi liśćmi pokrzywy, liśćmi szczawiu lub babki lancetowatej. Przyniesie to wyraźną ulgę, choć podrażnienie pozostanie.

Tekst pochodzi ze strony https://www.pocztazdrowia.pl/artykuly/moj-przepis-na-zupe-pokrzywowa © Poczta Zdrowia sp. z o.o.

---

[i] www.epicurien.be/blog/recettes/potages-soupes/veloutes/veloute-ortilles.asp

[ii] http://www.passeportsante.net/fr/Solutions/PlantesSupplements/Fiche.aspx

[iii] Randomized controlled trial of nettle sting for treatment of base-of-thumb pain. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/10911825

[iv] Stinging Nettle. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/10911825

[v] Pokrzywy w medycynie ludowej na Litwie. http://urticamania.over-blog.com/page/9

[vi] La Santé à la Pharmacie du Bon Dieu, page 90, Ennsthaler Steyr (Autriche).

[vii] Recette de Pierre Warren.

Cellulit

Z cellulitem zmaga się pawie 50% Polek (TNS Polska). Często mylony jest z cellulitiusem[1]. Celulit nie jest chorobą tylko problem estetyczny.

Jak powstaje ten problem?
Tkanka tłuszczowa która znajduje się bardzo płytko pod skórą zbija się w grudki (poprzez pojawiające się złogi) i na ciele pojawiają się nierówności przypominające skórkę pomarańczy.  Złogi te uciskając naczynia krwionośne zaburzają metabolizm komórek , powodując zastój limfy i opuchliznę.
Jak z nim walczyć?
Można z nim walczyć na cztery sposoby:

1.       W domu
Wykorzystaj pod prysznicem szorstką rękawicę i wymasuj uda kolistymi ruchami. Zacznij masarz od kolan kierując się w stroną pośladków. Działania te poprawią ukrwienie twojej skóry. Stanie się ona gładsza i mocniejsza. Pobudź krążenie krwi i limfy biorąc na zmianę zimny i gorący tusz.  Zanim osuszysz skórę wmasuj antycellulitowy lub ujędrniający krem – wilgotna skóra spowoduje łatwiejsze jego wchłonięcie. Wzmocnij włókna kolagenu, popraw mikrokrążenie, przyspiesz metabolizm w komórkach skóry zastosowując odpowiednie kosmetyki i suplementy diety. Kilka razy w tygodniu rób sobie piling cukrowy (masujący) i solny który głęboko oczyszcza skórę. Zauważalny efekt naszych działań będzie widoczny po 14 dniach. Skóra na udach będzie gładsza i lepiej naciągnięta.

2.       W salonie kosmetycznym
Większość salonów kosmetycznych zaproponują zabieg nazwany endermolgia[2]. Zabieg ten polega na wykonaniu masarzu urządzeniem zakończonym głowicą z rolkami. Zasyca ono skórę pod ciśnieniem, w trakcie którego rozbijane są gródki tłuszczu, Powoduje ono także wzmocnienie skóry oraz wpływa na działanie limfy w naszym organizmie. Najnowsze urządzenia mają dodatkowe funkcje takie jak podgrzewania ciała – ta funkcja ma na celu ułatwić usuwanie komórek tłuszczowych.  Zauważalne efekty entomologii zauważymy po ok. 4-5 zabiegów.  Ciało po tym czasie będzie wyraźnie gładsze i jędrniejsze. Po serii ok. 10 zabiegów cellulit powinien zniknąć.

3.       U lekarza
Lekarze estetyczni w tym celu stosują mezoterapię polegającą na wykonaniu szeregu płytkich zastrzyków ze składnikami przyspieszającymi metabolizm spalaniu tłuszczu oraz stymulujących mikrokrążenie. Innym zabiegiem jest karboksyterapia polegająca na wstrzykiwaniu dwutlenku węgla. Ma to na celu pobudzenie organizmu do spalania tłuszczu.
Najlepsze rezultaty osiąga się z połączeniem odpowiedniej diety oraz umiarkowanym wysiłkiem fizycznym.

4.       U masażysty
Masaże to jeden ze sposobów zwalczający cellulit. Mają one za zadanie przemieszczenie limfy z ud do pachwin oraz likwidację obrzęków. Prawidłowo wykonany zabieg zaczynamy od wymasowania pachwin, a następnie gładzącymi ruchami wspomagać przemieszczanie się limfy z ud do pachwin. Po pięciu takich zabiegach wprowadzamy masaże wyszczuplające, przyspieszający usuwanie tkanki tłuszczowej. Masaż ten musi być intensywny, uda należy rozcierać, ugniatać i szczypać. Później (po ok. 5 minutach) możemy zastosować tzw. bańkę chińską z dodatkiem oliwki do ciała.

Tekst na podstawie artykułu z Twój Styl nr 7  str. 160

---

[1]  Cellulitius to infekcja bakteryjna występująca pod powierzchnią skóry. Zazwyczaj jest wywoływana przez Streptococcus pyogenes or Staphylococcus aureus

[2] Endermologia na masaż podciśnieniowy, który oddziałuje na tkankę łączna skóry. Dzięki temu zabiegowi możemy się odchudzić, pozbyć cellulitu, wymodelować sylwetkę, A nawet poprawić kontury twarzy.

UPALNE RYZYKO ZIKA

Występuje w tropikach, jest przenoszony przez komary i budzi coraz większy lęk. Wirus zika, bo o niego chodzi, rozprzestrzenił się najbardziej w Ameryce Południowej i Środkowej. Ale zakaziło się nim też kilkuset Europejczyków. Liczba ta może wzrosnąć po powrocie kibiców z sierpniowej olimpiady w Rio de Janeiro.
Czy mamy się czego obawiać i jak chronić się przed infekcją?
Wyjaśnia dr n. med. Piotr Kajfasz specjalista chorób zakaźnych, medycyny morskiej i tropikalnej.

1. Czym jest gorączka zika?
To choroba zakaźna, powodowana przez wirusa odkrytego w 1947 roku u małp z lasu Zika w Ugandzie (stąd nazwa). Ze zwierząt na człowieka przeniosły go komary. Z Afryki trafiło do Azji Południowo-Wschodniej, a stamtąd przez Oceanię do Ameryki Południowej. Nie wiadomo, kiedy dokładnie się to stało, ale problem nasilił się.
W roku 2015 po przyjeździe do Brazylii tysięcy kibiców, piłkarskich z wielu krajów.
Przemieszczanie się ludzi po świecie sprzyja zakażeniom, ponieważ to człowiek jest źródłem wirusa. a komar tylko go przenosi.aosi Robią to głównie dwa gatunki tych owadów z rodzaju AEDES żyjące w gorącym klimacie (Aedes aegypti i Aedes albopictus).
Wirus zika jest spokrewniony z drobnoustrojami wywołującymi choroby tropikalne, m.in. dengę, żółtą gorączkę czy gorączkę Zachodniego Nilu.

2. Jakie są objawy i skutki choroby?
Zazwyczaj jest to choroba łagodna.
Większość zakażonych (ok. 80 proc.) nie ma żadnych symptomów. U co piątej osoby występują grypopodobne: bóle mięśni i stawów, gorączka (do 38–39 °C), zapalenie spojówek (zaczerwienienie i pieczenie oczu), wysypka. Pojawiają się ok. 7–10 dni od zakażenia, a po tygodniu lub dwóch mijają.
Rzadko zdarzają się powikłania neurologiczne – uszkodzenie osłonek nerwów i (często przejściowe) osłabienie mięśni (tzw. Guillaina-Barrego). Wirus najgroźniejszy jest dla ciężarnych. Może bowiem przeniknąć przez łożysko do krwiobiegu dziecka i uszkodzić rozwijający się mózg. Efektem głowie (mikrocefalia), czyli zmniejszony rozmiar czaszki, z czym wiąże się wysokie ryzyko upośledzenia umysłowego (zaledwie 15 proc. dzieci z małogłowiem rozwija się prawidłowo). W ostatnim roku w Brazylii urodziło się ponad trzy tysiące dzieci z tą wadą. To 15 razy więcej niż w latach poprzednich.

3 W jaki sposób można się zakazić wirusem?
Najczęściej przez ukłucie komara. W naszym klimacie nie ma takiego ryzyka. Bo zarówno wirus, jak i przenoszące go owady potrzebują do życia wysokich temperatur. Nawet jeśli podczas wakacji w tropikach ukąsi cię komar, nie oznacza to zakażenia ziką. Po pierwsze nie każdy owad jest nosicielem wirusa. Po drugie na tym samym obszarze występują gatunki komarów, które go nie przenoszą. Możliwe jest też zakażenie się od osoby zainfekowanej, ale tylko w razie kontaktu z jej krwią lub podczas stosunku. Dotychczas jednak potwierdzono pojedyncze przypadki tego typu zakażeń. Wirus nie przenosi się drogą kropelkową, gdy ktoś np. kicha albo kaszle.

4 Jak sprawdzić, czy nie chorujesz na zikę?
Jeśli zauważyłaś niepokojące objawy, a ostatnio byłeś w tropikach, powinnieneś zgłosić się do izby przyjęć najbliższego szpitala zakaźnego. Specjalista najpierw wykluczy inne groźne choroby tropikalne o podobnych objawach (malarię, dengę). A w razie potrzeby wypisze skierowanie na badanie na obecność przeciwciał wirusa zika (możesz je zrobić nie wcześniej niż dwa tygodnie po zakażeniu). W Polsce wykonuje je Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego – Państwowy Zakład Higieny w Warszawie (cena badania 510 zł), a także laboratoria sieci Alab (cena 131 zł). Niestety jeszcze nie wiadomo, jak długo wirus może utrzymywać się w organizmie i zakażać.

5 Na czym polega leczenie?
Nie ma leków, które zabijają wirusa, terapia polega na łagodzeniu objawów choroby. Możesz przyjmować paracetamol, który działa przeciwzapalnie i przeciwgorączkowo. Zalecane są też krople do oczu, witamina C i rutyna oraz odpoczynek i lekkostrawna dieta. Przy powikłaniach neurologicznych konieczny jest pobyt w szpitalu i podanie sterydów. Niestety, w przypadku infekcji u kobiet w ciąży nie ma możliwości ochrony płodu. Nie każda zakażona urodzi jednak chore dziecko.

6 Jak chronić się przed wirusem?
Nie ma szczepionki ani leków zabezpieczających przed infekcją. Należy więc unikać ugryzień komarów. Jak? Podczas pobytu w krajach, w których występuje zika, stosuj repelenty. Najlepiej przez całą dobę, a szczególnie przed południem, kiedy komary Aedes są najaktywniejsze. Sięgaj po preparaty na bazie ikarydyny – ta substancja najskuteczniej odstrasza owady przenoszące zikę. Ubieraj się tak, by osłonić jak największą powierzchnię ciała. Śpij pod moskitierą, zabezpieczaj okna i drzwi siatką na owad)'. Nie wyjeżdżałaś za granicę, ale twój partner wrócił z tropików? Dobrze, by podczas stosunku używał prezerwatywy. Jak długo? Co najmniej przez dwa miesiące od powrotu z egzotycznej wyprawy, chyba że wcześniej badanie wykluczy zakażenie.
Jesteś w ciąży lub ją planujesz?
Lepiej nie wybieraj się do krajów, gdzie panuje zika. Zagrożenie infekcją jest największe w pierwszym trymestrze ciąży, kiedy wiele kobiet nie wie jeszcze, że spodziewa się dziecka.
A jeśli wyjedziesz, przebadaj się po powrocie.

7 Czy wirus zika może pojawić się w Europie?
Już się pojawił. Do maja tego roku zakaziły się nim 523 osoby z 17 krajów UE, m.in. Hiszpanii. Francji, Czech. W Słowenii urodziło się dziecko z małogłowiem (matka podczas ciąży była w Brazylii).
We wszystkich przypadkach do zakażenia doszło za granicą. Jednak Światowa Organizacja Zdrowia ostrzega, że latem wirus może rozprzestrzenić się w Europie. Powód? Na południu kontynentu żyją komary z rodzaju Aedes. Ostatnio w Grecji, Rumunii i we Włoszech pojawiły się tzw. rodzin1e przypadki chorób tropikalnych przenoszone przez te owad)'. A to oznacza, że istnieje też ryzyko infekcji wirusem zika.

8 W których rejonach świata ryzyko zakażenia jest największe?
Dotąd zika rozprzestrzeniła się w 71 krajach. W tym roku najwięcej zachorowań odnotowano w krajach Ameryki Południowej i Środkowej oraz na Karaibach. Wirus pojawił się także na Wyspach Zielonego Przylądka, w Afryce i w rejonie południowego Pacyfiku (m.in. na Samoa i Fidżi). Informacje o zagrożeniu ziką znajdziesz na stronie: polakzagranica.msz.gov.pl lub gis.gov.pl (w zakładce: Zdrowie, Informacje dla podróżujących).

IZABELA FlLC·REDLlŃSKA
Twój STYL nr 7 lipiec 2016 s. 189

Jak promować zdrowe nawyki u dzieci

Jak promować zdrowe nawyki u dzieci?
Nie ulega wątpliwości, że upowszechnienie wiedzy o właściwych zachowaniach zdrowotnych, promowanie i kształtowania stylu życia powinno odbywać się już od najmłodszych lat życia człowieka. Wyznaczenie konkretnych zachowań, przyzwyczajeń i nawyków pro zdrowotnych jednostki w okresie dzieciństwa jest istotne, bowiem wywiera wpływ na jej postępowanie dorosłym życiu. Podstawową wiedzę dziecko wynosi z domu, następnie w przedszkolu i w szkole nadchodzi czas na zdobywanie nowych wiadomości i poznawanie roli, jaką odgrywa równowaga zdrowotna ich organizmów – co z pewnością ułatwi im wybór zdrowego stylu życia w przyszłości.
Zaszczepianie podstawowych nawyków jest w głównej mierze zadaniem rodziców lub opiekunów. Dziecko na tym etapie rozwoju uczy się wiele przez obserwację dorosłych i swoim postępowaniem stara się ich naśladować. Zatem od świadomości pro zdrowotnej jego opiekunów zależy jego początkowa edukacja.
Codziennie można zachęcać trzyletnie dziecko do:
– mycia rąk przed posiłkiem
– szczotkowania zębów
– uczestniczenia w zrobieniu zdrowej sałatki, kanapki lub soku
– kulturalnego zachowywania się przy stole
– częstego wychodzenia na spacery
– spędzania czasu na placu zabaw
– cichej zabawy, gdy jest to konieczne
– spożywania warzyw i owoców zamiast słodyczy.
Jeśli dziecko w tym wieku uczęszcza do przedszkola, zazwyczaj każda placówka ma opracowany własny program promocji zdrowia. Zazwyczaj obejmuje on:
– poznawanie zasad udzielania pierwszej pomocy
– segregację śmieci w przedszkolu
– poznawanie zasad bezpieczeństwa w czasie korzystania z urządzeń elektrycznych
– prowadzenie gimnastyki w strojach gimnastycznych
– codzienne spożywanie owoców i warzyw
– dbanie o czystość
– wietrzenie sali
– spacery i zabawy na świeżym powietrzu.
Warunkiem skuteczności tych działań jest ich połączenie z etapami rozwoju dziecka. To wiek warunkuje, jaki zakres wiedzy dziecko powinno posiadać, jakie wartości preferować oraz jakie umiejętności powinno zdobyć w codziennym życiu – także z zakresu promocji zdrowia.

Koniczyna czerwona konieczna w czasie i po monopauzie

Koniczyna czerwona – skuteczna alternatywa dla terapii hormonalnych w walce z osteoporozą u kobiet po menopauzie

Na zachowanie zdrowych kości mają wpływ estrogeny. Jednak po menopauzie poziom estrogenów zmniejsza się, co osłabia kości i zwiększa ryzyko złamań. To zagrożenie skłania lekarzy do przepisywania hormonalnych terapii zastępczych podczas menopauzy. Wraz ze wzrostem świadomości odnośnie tych terapii, nie wszystkie kobiety wyrażają na nie zgodę.

Od dawna znane są alternatywne rozwiązania z użyciem roślin – jedną z nich jest czerwona koniczyna. Niedawno naukowcy z Danii potwierdzili skuteczność jej działania. Czerwona koniczyna znana jest od wielu tysięcy lat. Zawiera ona duże ilości roślinnych estrogenów (izoflawonów), które w organizmie wykazują działanie podobne jak estrogeny. W przeprowadzonym badaniu wzięło udział 60 kobiet. Podawano im dawkę 37,1 mg izoflawonów z czerwonej koniczyny codziennie przez 12 tygodni. Z jakim rezultatem? Po tym okresie wykazano, iż kości uczestniczek znacznie się wzmocniły i nie stwierdzono żadnych skutków ubocznych.

Źródło: Anne Cathrine Thorup, Max Norman Lambert, Henriette Strom Kahr et al. Intake of Novel Red Clover Supplementation for 12 Weeks Improves Bone Status in Healthy Menopausal Women. Evid Based Complement Alternat Med. 2015; 2015: 689138.

Witamina B12 - pomoc w autyzmie i schizofrenii

Naukowcy z Uniwersytetu Nova Southeastern na Florydzie zbadali dokładnie tkankę mózgową od dawców, u których za życia stwierdzono autyzm lub schizofrenię. Spostrzegli związek pomiędzy obecnością witaminy B12 a występowaniem tych schorzeń.
Dzieci autystyczne mają 3 razy mniejszy poziom tej witaminy w porównaniu z osobami zdrowymi. Podobne zjawisko zaobserwowano wśród osób chorych na schizofrenię, co skłoniło do wniosków, że powyższe choroby mają związek ze znacznym spadkiem poziomu tej witaminy.
Obecnie wiadomo, że te choroby są związane ze stresem oksydacyjnym - jest to zaburzenie w równowadze pomiędzy wolnymi rodnikami a oksydantami w organizmie. Prawdopodobnie mogą one przyczyniać się do redukcji poziomu witaminy B12. Zatem jak zalecają naukowcy: suplementacja witaminy B12 oraz przeciwutleniaczy np. glutationu mogą zapobiegać stresowi oksydacyjnemu, a tym samym regulować pracę mózgu.

Źródło: PLOS ONE, 2016; 11: e0146797